Dakikalarca evirip, çevirdim. Müziği açtım.

Sesler, fotoğrafın yüzü, gözleri, bakışı, rengi kokusu beni nereye sürüklüyor?Hissettiğim(yanılgımda olabilir) şeyleri yazmak istedim.

Yansıma tekniği kullanılarak bir gerçeklik yanılsaması oluşturulmuş. Gökyüzü ve siluetler su birikintisinde yansıdığı için görüntü tersine dönmüş gibi görünüyor.

Görüntünün üst kısmı karanlık ve kaotik, alt kısım ise daha açık tonlara sahip. Bu, fotoğrafta güçlü bir kontrast oluşturuyor.

Siyah-beyaz tercih edilerek ışık ve gölgeler vurgulanmış. Karanlık alanların yoğunluğu fotoğrafa dramatik bir etki katıyor.

İnsan figürü, gökyüzü ile kontrast içinde olduğu için izleyicinin gözünü hemen çekiyor.

Fotoğrafın düzlemine farklı öğeler eklenerek derinlik hissi güçlendirilmiş.

Yansımanın verdiği yanılsama, fotoğrafı daha soyut bir hale getirerek izleyiciyi düşündürmeye yönlendiriyor.

Yoğun hissettiğim duygu, bu fotoğrafta karanlığın nefessizliği hissediliyor. Kurumuş dallar, sert gölgeler ve yoğun kontrast, doğanın içinde bir sıkışmışlık duygusu yaratıyor.Yalnızlık ve ışık arayışı ise özellikle insan figürünün duruşunda kendini gösteriyor. Siluet, yansımanın içinde yalnız ve durağan bir şekilde duruyor, gökyüzüne (ışığa) bakıyor. Sanki çevresindeki karanlığa rağmen yukarıya, umuda doğru bir yol arıyor.Aynı zamanda, fotoğrafın içinde gizlenen varlıklar yalnızca bireysel bir yalnızlık değil, doğanın içinde kaybolmuş insanlığın da bir yansıması gibi. Bu da çevresel ve toplumsal bir yorum katıyor.

Fotograflarına bazen dakikalarca bakıyorum. Ve içimdeki yansımasının nasıl bir dili olabilir.

Böylece farklı bir şey hissediyorum. Yürüdüğüm yol, geçtiğim sokak, baktığım ağaç, gökyüzü…Her şey sanki içimde kayıp dilimi arıyor. Çok yorucu ama sonuçları huzur veriyor.

Yüreğine sağlık.

• Fotoğraf: Şeyhmus Çakırtaş
• Yorumlama: Servet Üstün Akbaba